نمی تونستم و نمی خواستم به این زودی ها چیزی بنویسم
اما امشب کوفه قیامته، امشب ماه از کف چاه بیرون می آد، امشب عدالت رو در پیشگاه بزدلی «نفاق»، «رذالت» ناجوانمردی و بی مرزی حرص فرق می شکافند....
امشب بغض یتیمان کوفه آسمان را به گریه می کشاند، پیران در سوگ آفتابی ترین خورشید آرامششان را در مسیر طوفان گم می کنند و زنان با مویه ای ابدی آه می شوند. هر چی خواستم نتونستم توی شبی که امام آب و مولای موج، برای تولدی دیگر و ملاقاتی خونین با خواب خداحافظی کرد، ساکت بمونم و هیچی نگم .... از شما چه پنهون شعر خانوم مستشار نظامی که مثل شعرهای دیگه شون زیبا و پر مغز بود هم مزید بر علت شد.
----------
ای لیاقت تمام، ای سبزترین حادثه زمین، ای همراه تنهایی دلشکستگان، مسیح صلیب تنهایی اش را تنها بر لیاقت شانه های تو نهاد. محمد با تو بود که عشق به جهان معنا کرد. ای هارون موسی، ای کلام کلیم خدا، ای گمشده همه عاشقان، از تراب بخت تو بوی تربت همه لیلی های مجانین عشق را می توان بو کرد. قیامتی است نگاه تو وقتی به خشم بر دشمن می تازی و همزمان به شفقت بر آدمی می نگری.
بر سایه سار کدام نخل گریستی وقتی دل شکسته فاطمه را به خاک سپردی و چشمهایت در اجبار دیدن صبحی دیگر بی اشک گریست. مگر می توان از فاطمه گذشت و به خاطر وحدت سکوت کرد؟ تویی که معنای واقعی گذشت و ایثاری.
از همه چاههای زمین فریاد تنهایی تو را می توان چشید. نام تو تا هست یعنی عشق هست و کلمه علی مترادف با جوانمردی و راستی است.
حالا شب از نیمه گذشته است. صبح آمدنش را جشن می گیرد و هزار ستاره که در شب دویده اند در پای خورشید می افتند.
مردی که بهشت در پیراهنش زندانی است و عشق در قدمش می دود، مردی که فریادش را زیسته بود و نمازهای یومیه وامدارش بودند، می خواهد رفتن را، تولدی دیگر را زندگی کند.
ناگهان مردی که تاریخ افتخار لعنت کردنش را لبخند می زند، ماه ترین پیشانی عالم را چون سیبی میان قبایل هزار قبله عرب تقسیم می کند تا خدا سوگوار شود.
علی جان! یاد و نام تو بارانی است که از چشمهای «حوا» می بارد. کسی که از بهشت بیرون آمد تا تو را متولد کند. تو قطعه ای از بهشت در زمین بودی که شبی قطبی آن را از ما دریغ داشت و ما در سوگت دریا دریا گریسته ایم تا آنجا که دل ما سرچشمه تمام رودهای خروشان است.
مباد و نیاید روزی که بی ذکر علی شب شود......... یا علی............

 

عمری گذشت و عشق تو از ياد من نرفت
دل ، همزباني از غم تو خوب تر نداشت
اين درد جانگداز زمن روی برنتافت
وين رنج دلنواز زمن دست برنداشت
تنها و نامراد در اين سال های سخت
من بودم و نوای دل بينوای من
دردا كه بعد از آن همه اميد و اشتياق
دير آشنا دل تو ، نشد آشنای من
از ياد تو كجا بگريزم كه بي گمان
تا وقت مرگ دست ندارد ز دامنم
با چشم دل به چهره خود مي كنم نگاه
كاين صورت مجسم رنج است يا منم؟
امروز اين تويی كه به ياد گذشته ها
در چشم رنجديده من می كني نگاه
چشم گناهكار تو گويد كه ” آن زمان
نشناختم صفای تورا “ – آه ازين گناه!
امروز اين منم كه پريشان و دردمند
مي سوزم و ز عهد كهن ياد می كنم
فرسوده شانه های پر از داغ و درد را
نالان ز بار عشق تو آزاد مي كنم.
گاهی بخوان ز دفتر شعرم ترانه ای
بنگر كه غم به وادی مرگم كشانده است.
تنها مرا به ” تشنه طوفان “ من مبين
ای بس حديث تلخ كه ناگفته مانده است.
گفتم : ز سرنوشت بينديش و آسمان
گفتی : ” غمين مباش كه آن كور و اين كر است“!
ديدی كه آسمان كر و سرنوشت كور
صدها هزار مرتبه از ما قوی تر است؟